Perhaps, if your goal is to discover novel ideas, your motto should not be "do what you love" so much as "do what you're curious about."

Knowing what tools to wield to elicit the needed cooperation is a critical managerial skill. The theory arrays these tools along two dimensions—the extent to which members of the organization agree on what they want from their participation in the enterprise, and the extent to which they agree on what actions will produce the desired results. When there is little agreement on both axes, you have to use “power tools”—coercion, threats, punishment, and so on—to secure cooperation.

Families have cultures, just as companies do. Those cultures can be built consciously or evolve inadvertently. If you want your kids to have strong self-esteem and confidence that they can solve hard problems, those qualities won’t magically materialize in high school. You have to design them into your family’s culture—and you have to think about this very early on. Like employees, children build self-esteem by doing things that are hard and learning what works.

One characteristic of these humble people stood out: They had a high level of self-esteem. They knew who they were, and they felt good about who they were.

Don’t worry about the level of individual prominence you have achieved; worry about the individuals you have helped become better people. This is my final recommendation: Think about the metric by which your life will be judged, and make a resolution to live every day so that in the end, your life will be judged a success.

Kierkegaard’s concerns about busyness are also connected with his view of time, and the importance of living in the present. “The unhappy man is always absent from himself, never present to himself,” he wrote. In other words, obsessing over future goals, and keeping frenetically busy with an eye to some far-off date, is a way of distracting oneself from present reality.

Though perhaps he wouldn’t be surprised. Philosophers such as Josef Pieper and Mark Tietjen have argued that Kierkegaard saw busyness as a form of sloth—at the other extreme to laziness, but a vice just the same. Busyness may not look like sloth as we typically imagine it, as a person lolling around and refusing to engage in any activity, but it’s a form of mental or spiritual apathy, a refusal to take up genuine and meaningful work and so, in this sense, it’s lazy.

Humans have a rich vocabulary around mediocrity that suggests we are not talking satisficing: dragging your feet, sandbagging, pulling your punches, holding back, phoning it in, cutting corners. We are not usually pursuing excellence, but we are not satisficing either. We are doing something more complex. We are being mediocre. This vocabulary suggests that mediocrity is performance that is aware of, but indifferent to, the standards of both excellent and satisficing outcomes. It generates behavior designed to minimize effort, whether or not that’s part of the performance definition in the current game. Mediocrity is not about what will satisfy performance requirements, but about what you can get away with. This brings us to agency.

Wat als het echte probleem is dat veel mensen geen goed antwoord meer kunnen geven op simpele vragen als: waar doe ik het allemaal voor, wat is het grotere verhaal, bij wie hoor ik thuis?

‘Jij bent een toevallig geboetseerd hompje van iets. Dat hompje rot. Dat rotten noemt het hompje zijn leven. Het hompje zal uiteen vallen – en dat betekent het einde van het rotten en alle vragen.’

Onze crisis is niet langer materieel, hij is existentieel, hij is spiritueel. We hebben zo fucking veel spullen en zoveel mogelijkheden, dat we niet meer weten waar we nog een fuck om moeten geven.’

Volgens haar wenden steeds meer mensen zich af van dat Amerikaanse ‘evangelie van geluk’ om zich te richten op zin en betekenis. Het verschil tussen ‘geluk’ en ‘betekenis’ illustreert ze met een voorbeeld: ouders met jonge kinderen. Die ouders maken vaak een dip door op de geluksschaal. Want ze slapen slecht en ze kunnen niet meer naar de film en ook de seks is minder. Stress neem toe, genot neemt af. Vaarwel geluk. Maar op de zin-van-je-levenschaal stijgen ze, bijvoorbeeld omdat ze verlost zijn van individuele ontplooiing en de pressie gelukkig te worden. En omdat hun horizon opeens honderd jaar langer wordt. Kortom, ze lijden, maar hun lijden heeft zin.

Dat verschil tussen geluk en betekenis verklaart een hoop. Bijvoorbeeld dat landen die hoog scoren op de geluksindex, laag scoren op de betekenisindex, schrijft Esfahani Smith. En het verklaart dat in gelukkige landen relatief vaker zelfmoord wordt gepleegd. Want geluk en betekenis zijn iets anders. Geluk is vluchtig, betekenis maakt je leven juist steviger, bestand tegen een stootje, tegen het lot.

And how are these rats figuring out what the experimenters’ subtle emotional cues mean anyway? I can’t figure out people’s subtle emotional cues half the time!

until presumably at the top the dross of humanity has been purged away entirely and we end up with pure unadulterated reality.

Waarom we dit niet weten? Het antwoord is simpel: we focussen steevast op de uitzonderingen. Op school gaat de geschiedenisles week in week uit over oorlog, oorlog en nog eens oorlog (en als er een keer vrede is, noemen we die periode het interbellum). Het nieuws gaat iedere dag over aanslagen en geweld - niet over de miljarden mensen die de zoveelste dag in vrede hebben geleefd.

De Gucht neemt de boeken met plezier in ontvangst. Hij geeft Leterme een boek in dezelfde sfeer: ‘How Democracies Die’ van de Harvard-professoren Steven Levitsky en Daniel Ziblatt. ‘Ze stellen pertinente vragen’, zegt De Gucht. ‘Hoe kan iemand als Donald Trump in godsnaam verkozen geraken? Hoe kan de democratie hem inkapselen? En in welke mate zal hij zelf het systeem naar zijn hand zetten? Hun stelling is genuanceerd: Trump is er net gekomen omdat de democratie in de VS al uiteengerafeld was. Dat geldt ook voor de plotse overwinning van Macron. En voor het brexitreferendum, dat gewonnen is op basis van leugens. In goed functionerende democratieën is geen ruimte voor zulke evoluties.’

En is de Amerikaanse democratie nog sterk genoeg om Trumps uit-wassen in te kapselen? De Gucht: ‘Op binnenlands vlak valt de impact van Trump tot nog toe mee. Op buitenlands vlak is het gevaar voor misstappen veel groter, omdat hij de internationale orde die de Verenigde Staten na de Tweede Wereldoorlog zelf hebben opgezet aan het omverwerpen is.’ Leterme: ‘En dat is vooral een probleem omdat Europa er niet in slaagt die rol over te nemen. Nochtans is er een unieke opportuniteit om het nieuwe kompas van de wereld te worden. Maar op buitenlands vlak zijn we gewoon nog hopeloos verdeeld.’ Schermvullende weergave Vooral onder druk van Oost-Europese landen is alle consensus zoek. De Gucht: ‘Een democratie heeft nu eenmaal wat tijd nodig om volwassen te worden. Daarom kan ik wel begrip opbrengen voor het feit dat landen als Polen en Hongarije in een kramp zitten. De democratische ontwikkelingen gaan gewoon te snel voor hen. De Europese Unie is nog geen staat, maar ze is ook meer dan een internationale organisatie. Het zal nog een generatie duren voor dat spanningsveld verdwijnt. En intussen sluiten we wel belangrijke handelsverdragen af: met Korea, Vietnam, Canada, Japan en Zuid-Amerika. Politiek is de vertaling van je economische macht, en op dat vlak staan we er heus niet slecht voor.’

Net voor zijn afscheid merkt De Gucht nog op: ‘Weet je, het is makkelijk om kritiek te geven op de gang van zaken, maar zo eenvoudig is het allemaal niet. Als het zo gemakkelijk zou zijn, waarom hebben we het dan niet zelf gedaan, Yves?’ Leterme: ‘Dat klopt, je begint met de beste intenties, maar soms strand je op veto’s en praktische bezwaren.’

‘Als je wetenschap de scheidsrechter van de metafysica maakt, verban je niet alleen God van deze wereld, maar ook liefde, haat, betekenis - je komt uit op een wereld die overduidelijk niet de wereld is waarin we leven. Daarmee is niet gezegd dat als je in betekenis gelooft, je ook in God moet geloven. Maar het zegt wel dat als wetenschap geen ruimte geeft aan God, je dan haast verplicht bent om te concluderen dat er in de wetenschap geen ruimte is voor betekenis en dat het leven daarom geen betekenis zou hebben [...] De paradox is juist dat de wetenschappelijke methode is gemaakt door mensenhanden en dus nooit een permanente waarheid kan bereiken.’

‘To make science the arbiter of metaphysics is to banish not only God from this world but also love, hate, meaning - to consider a world that is self-evidently not the world we live in. That’s not to say that if you believe in meaning, you must also believe in God. It is to say, though, that if you believe that science provides no basis for God, then you are almost obligated to conclude that science provides no basis for meaning, and, therefore, life itself doesn’t have any. [...] Yet the paradox is that scientific methodology is the product of human hands and thus cannot reach some permanent truth.’